Pytanie: Czy istnieją różnego rodzaju kary w piekle?

Odpowiedź:
Koncepcja istnienia różnych kar w piekle pochodzi oryginalnie z „Boskiej Komedii” Dantego Alighieri, napisanej w latach 1308-1321. W tym dziele rzymski poeta Wirgiliusz prowadzi Dantego przez dziewięć okręgów w piekle. Okręgi są koncentryczne i przez to reprezentują narastającą niegodziwość, z kulminacyjnym środkiem znajdującym się w centrum ziemi, gdzie szatan jest skrępowany. Każdy okręg grzeszników ukarany jest zgodnie z popełnionymi przestępstwami. Każdy grzesznik pozbawiony jest wieczności na podstawie najsroższego popełnionego grzechu. Według Dantego zasięg okręgów jest różny, i tak w pierwszym przebywają nie ochrzczeni i szlachetni poganie, aż do samego centrum piekła przeznaczonego dla tych, którzy popełnili najwyższy grzech- zdradę przeciwko Bogu.

Mimo, iż szczególnie nie jest o tym mowa, to Biblia może wskazywać na różnego rodzaju kary w piekle. W Księdze Objawienia 20.11-15 ludzie są osądzeni „na podstawie tego, co zgodnie z ich uczynkami było napisane w księgach” (Księga Objawienia 20.12). Wszyscy jednak osądzeni ludzie zostaną wrzuceni do jeziora ognistego (Księga Objawienia 20.13-15). Zatem, prawdopodobnie celem sądu jest wskazanie jak ciężka kara czeka ludzi w piekle. Wrzucenie do jeziora ognistego, nawet nieco chłodniejszego jeziora ognistego, nie jest żadnym pocieszeniem dla tych, którzy wciąż są na wieki potępieni. Jakikolwiek stopień kary istnieje w piekle, to wydaje się jasne że jest to miejsce którego chciałoby się uniknąć.

Niestety, Biblia stwierdza, że większość ludzi skończy właśnie w piekle. „Wchodźcie przez ciasną bramę; albowiem szeroka jest brama i przestronna droga, która wiedzie na zatracenie, a wielu jest takich, którzy przez nią wchodzą. A ciasna jest brama i wąska droga, która prowadzi do żywota; i niewielu jest tych, którzy ją znajdują” (Ew. Mateusza 7.13-14). Pytanie, jakie każdy z nas powinien sobie zadać brzmi „na jakiej jesteś drodze?” „Wielu”, którzy znajdują się na szerokiej drodze mają jedną rzecz wspólną- oni wszyscy odrzucili Chrystusa jako jedyną drogę do nieba. Jezus powiedział, „Ja jestem droga, prawda i życie. Nikt nie przychodzi do Ojca, tylko przeze mnie” (Ew. Jana 14.6). Gdy Jezus powiedział, że jest jedyną drogą, to dokładnie miał to na myśli. Każdy, kto podąża inną „drogą” poza Jezusem Chrystusem, znajduje się na szerokiej drodze zagłady, i bez względu na to czy istnieją różne poziomy kary w piekle, cierpienie jest okropne, straszliwe, wieczne i nieuniknione.

Losowy artykuł 1

Pytanie: Co Biblia mówi na temat stylu zarządzania kościołem?

Odpowiedź: Nasz Pan w Swoim Słowie dokładnie opisał sposób w jaki Jego kościół ma być zorganizowany i prowadzony. Po pierwsze Chrystus jest głową kościoła i jego najwyższym autorytetem (Efezjan 1.22; 4.15; Kolosan 1.18). Po drugie kościół lokalny musi być ciałem autonomicznym, pozbawionym kontroli władzy zwierzchniej, z prawem do samodzielnego zarządzania i wolnością od wpływów jakichkolwiek osób czy organizacji postronnych (Tytusa 1.5). Po trzecie kościół powinien być prowadzony przez duchowych przywódców, pełniących swoje obowiązki w dwóch urzędach- starszych i diakonów.

Od czasów Mojżesza „starszymi” byli ludzie wybierani spośród Izraelitów. Podejmowali oni decyzje prawne (2 Księga Samuela 5.3; 2 Księga Samuela 17.4, 15), doradzali królowi (1 Księga Królewska 20.7) i reprezentowali lud w sprawach dotyczących kwestii duchowych (2 Księga Mojżeszowa 7.17; 24.1, 9; 4 Księga Mojżeszowa 11.16, 24-25). Wczesny przekład Starego Testamentu na Grekę- Septuaginta, używała greckiego słowa ‘prezbiteros’ na określenie „starszego.” Ten sam wyraz grecki został użyty w odniesieniu do „starszego” w Nowym Testamencie.

Nowy Testament w wielu miejscach odwołuje się do ‘starszych’ jako przywódców kościoła (Dzieje Apostolskie 14.23, 15.2, 20.17; Tytusa 1.5; Jakuba 5.14) i co znamienne, każdy kościół posiada więcej aniżeli jednego starszego, dlatego słowo to użyte jest zawsze w liczbie mnogiej. Jedynym wyjątkiem jest przypadek w którym jeden ze starszych zostaje z jakiegoś powodu odwołany (1 Tymoteusza 5.1, 19). W kościele w Jerozolimie starsi, podobnie jak apostołowie, należeli do przywódców kościoła (Dzieje Apostolskie 15.2-16.4).

Zdaje się, że funkcja starszego była równoznaczna z funkcją ‘episkopos’, tłumaczona jako „nadzorca” czy „biskup” (Dzieje Apostolskie 11.30; 1 Tymoteusza 5.17). Termin „starszy” mógł wskazywać na prestiż urzędu, natomiast termin „biskup/ nadzorca” dotyczył przywilejów i obowiązków (1 Piotra 2.25, 5.1-4). W liście do Filipian 1.1, Paweł pozdrawia biskupów i diakonów, lecz nie wspomina nic o starszych, prawdopodobnie dlatego że starszymi byli ci sami biskupi. Podobnie też w 1 liście do Tymoteusza 3.2, 8 podaje kwalifikacje biskupów i diakonów, a nie starszych. W liście do Tytusa 1.5-7 również łączy te terminy (urzędy) ze sobą.

Urząd „diakona” pochodzi od słowa ‘diakonos’ , oznaczającego „służyć” i dotyczy przywództwa w praktycznej służbie dla kościoła. Diakoni nie należą do starszych, choć swoimi kwalifikacjami przyrównani są do starszych (1 Tymoteusza 3.8-13). Diakoni służą w różnorodnych pracach kościoła, wspomnianych w Dziejach Apostolskich w rozdziale 6.

Słowo ‘poimen’, tłumaczone jako „pastor”, w odniesieniu do lidera kościoła, użyte jest tylko raz w Nowym Testamencie. W liście św. Pawła do Efezjan 4.11 „I On ustanowił jednych apostołami, drugich prorokami, innych ewangelistami, a innych pasterzami i nauczycielami.” Większość ludzi łączy ze sobą dwa pojęcia „pastorów” i „nauczycieli” w jeden urząd pastora- nauczyciela. Jest to prawdopodobne, że pastor- nauczyciel był duchowym pasterzem kościoła lokalnego.

Na podstawie przytoczonych powyżej fragmentów wydaje się być oczywiste, że urząd starszych składał się z wielu osób i nie podważa to Bożego obdarowania jednego ze starszych darem nauczania a innego darem zarządzania, modlitwy itp. (Rzymian 12.3-8; Efezjan 4.11). Dlatego Bóg powołuje do różnych służb w których te dary zostaną wykorzystane (Dzieje Apostolskie 13.1). Stąd też jeden ze starszych może pełnić rolę „pastora,” inny może przede wszystkim odwiedzać członków zboru ze względu na dar współczucia, a jeszcze inny może „rządzić” w sensie zajmowania się sprawami organizacyjnymi. Wiele kościołów, które zorganizowane są w ten sposób, iż pastor współpracuje z radą diakonów, dzieli ciężar służby i podejmowania decyzji na wieloosobowy urząd starszych. W Piśmie Świętym wielokrotnie można dostrzec wpływ całej wspólnoty na podejmowanie decyzji dotyczących kościoła. Stąd też „lider- dyktator”, który sam podejmuje decyzje (nazwany starszym, biskupem czy pastorem) nie jest biblijnym wzorem (Dzieje Apostolskie 1.23, 26; 6.3,5; 15.22,30; 2 Koryntian 8.19). Istnieją także kościoły, w których wszystkie decyzje podejmuje cała wspólnota (w których starsi i przywódcy kościoła nie niosą ciężaru odpowiedzialności).

Podsumowanie. Biblia naucza, że przywództwo oparte jest na wieloosobowym urzędzie starszych (biskupów/ nadzorców) razem z grupą diakonów usługujących w kościele. Wieloosobowy urząd starszych nie jest zniesiony, gdy jeden ze starszych pełni funkcję głównego pastora. Bóg powołuje niektórych jako „pastorów/ nauczycieli” (nawet jeśli powołał ich na misję tak jak w Dziejach Apostolskich rozdział 13) błogosławiąc kościół ich darami duchowymi (Efezjan 4.11). Stąd też kościół może mieć wielu starszych, lecz nie wszyscy starsi powołani są do pełnienia roli pastorów. Aczkolwiek jeden z tych starszych, pastor czy nauczający, nie ma większego autorytetu w podejmowaniu decyzji aniżeli pozostali starsi.



Losowy artykuł 2

Pytanie: Co to jest Dziesięcioro Przykazań?

Odpowiedź:
Dziesięć Przykazań to dziesięć praw zawartych w Biblii, które Bóg dał narodowi izraelskiemu, na krótko po wyjściu z Egiptu. Dziesięć Przykazań to podsumowanie ponad sześciuset przykazań zawartych w Prawie Starego Testamentu. Cztery pierwsze przykazania dotyczą naszej relacji z Bogiem. Kolejne sześć przykazań dotyczy naszych relacji z innymi. Dziesięć Przykazań zawartych jest w Biblii w Księdze Wyjścia 20:1-17 oraz w Księdze Powtórzonego Prawa 5:6-21 i brzmią w następujący sposób:

(1) „Nie będziesz miał cudzych bogów obok Mnie!” To przykazanie sprzeciwia się wielbieniu innych bogów niż jeden, prawdziwy Bóg. Wszyscy inni bogowie to fałszywi bogowie.

(2) „Nie będziesz czynił żadnej rzeźby ani żadnego obrazu tego, co jest na niebie wysoko, ani tego, co jest na ziemi nisko, ani tego, co jest w wodach pod ziemią! Nie będziesz oddawał im pokłonu i nie będziesz im służył, ponieważ Ja Pan, twój Bóg, jestem Bogiem zazdrosnym, który karze występek ojców na synach do trzeciego i czwartego pokolenia względem tych, którzy Mnie nienawidzą. Okazuję zaś łaskę aż do tysiącznego pokolenia tym, którzy Mnie miłują i przestrzegają moich przykazań.” To przykazanie sprzeciwia się robieniu sobie bożków, widzialnych reprezentacji Boga. Nie ma takiego wizerunku, który moglibyśmy stworzyć, który we właściwy sposób może sportretować Boga. Zrobienie bożka, reprezentującej Boga, to czczenie fałszywego boga.

(3) „Nie będziesz wzywał imienia Pana, Boga twego, do czczych rzeczy, gdyż Pan nie pozostawi bezkarnie tego, który wzywa Jego imienia do czczych rzeczy.” To przykazanie sprzeciwia się wzywaniu imienia Pana nadaremno. Nie powinniśmy traktować imienia Boga lekko. Powinniśmy okazywać szacunek Bogu wspominając Go z respektem i czcią.

(4) „Pamiętaj o dniu szabatu, aby go uświęcić. Sześć dni będziesz pracować i wykonywać wszystkie twe zajęcia. Dzień zaś siódmy jest szabatem ku czci Pana, Boga twego. Nie możesz przeto w dniu tym wykonywać żadnej pracy ani ty sam, ani syn twój, ani twoja córka, ani twój niewolnik, ani twoja niewolnica, ani twoje bydło, ani cudzoziemiec, który mieszka pośród twych bram. W sześciu dniach bowiem uczynił Pan niebo, ziemię, morze oraz wszystko, co jest w nich, w siódmym zaś dniu odpoczął. Dlatego pobłogosławił Pan dzień szabatu i uznał go za święty.” Jest to przykazanie dotyczące ustanowienia dnia, który ma być oddzielony dla Pana.

(5) „Czcij ojca twego i matkę twoją, abyś długo żył na ziemi, którą Pan, Bóg twój, da tobie.” To przykazanie dotyczy tego, aby zawsze traktować naszych rodziców z czcią i szacunkiem.

(6) „Nie będziesz zabijał.” To przykazanie sprzeciwia się morderstwu drugiego człowieka z premedytacją.

(7) „Nie będziesz cudzołożył.” To przykazanie sprzeciwia się relacjom seksualnym z innymi osobami niż współmałżonek / współmałżonka.

(8) „Nie będziesz kradł.” To przykazanie jest przeciwko zabieraniu czegoś, co nie należy do nas, bez pozwolenia osoby, do której to należy.

(9) „Nie będziesz mówił przeciw bliźniemu twemu kłamstwa jako świadek.” To przykazanie jest przeciw składaniu fałszywego świadectwa wobec swego bliźniego. Podsumowując, jest to przykazanie dotyczące kłamstwa.

(10) „Nie będziesz pożądał domu bliźniego twego. Nie będziesz pożądał żony bliźniego twego, ani jego niewolnika, ani jego niewolnicy, ani jego wołu, ani jego osła, ani żadnej rzeczy, która należy do bliźniego twego.” Jest to przykazanie, przeciwko pożądaniu czegokolwiek, co nie należy do Ciebie. Pożądanie prowadzić może do złamania przykazań wymienionych wcześniej: do morderstwa, cudzołóstwa czy kradzieży. Jeśli złem jest zrobienie czegoś, to takim samym złem jest samo pragnienie zrobienia tej rzeczy.

Losowy artykuł 3

Pytanie: Czym jest droga do zbawienia według Listu św. Pawła do Rzymian?

Odpowiedź:
Droga do zbawienia według Listu św. Pawła do Rzymian, to sposób dzielenia się Ewangelią zbawienia przy użyciu biblijnych wersetów z Listu św. Pawła do Rzymian. Jest to prosty, ale skuteczny sposób, by wytłumaczyć, dlaczego potrzebne nam jest zbawienie. Odpowiada też na pytania: jak Bóg zatroszczył się o zbawienie dla nas, jak można je otrzymać, i co się z tym wiąże.

Pierwszy fragment o drodze do zbawienia w Liście św. Pawła do Rzymian to 23 werset 3 rozdziału tego listu: „wszyscy bowiem zgrzeszyli i pozbawieni są chwały Bożej”. Wszyscy robimy rzeczy, które nie podobają się Bogu. Nikt z nas nie jest bez winy. List św. Pawła do Rzymian 3:10-18 obrazuje, jak grzech wygląda w naszym życiu. Drugi werset z Listu św. Pawła do Rzymian, który wykorzystuje się w drodze do zbawienia według Listu św. Pawła do Rzymian to 6:23. Fragment ten mówi o konsekwencjach grzechu: „Albowiem zapłatą za grzech jest śmierć, a łaska przez Boga dana to życie wieczne w Chrystusie Jezusie, Panu naszym.” Kara, na którą zasłużyliśmy grzesząc, to śmierć. Nie tylko fizyczna, ale i wieczna oraz duchowa śmierć!

Trzeci werset z Listu św. Pawła do Pawła do Rzymian dotyczący drogi zbawienia, to druga część już wspomnianego wersetu, 6:23: „a łaska przez Boga dana to życie wieczne w Chrystusie Jezusie, Panu naszym”. Werset 5:8 kontynuuje tę myśl: „Bóg zaś okazuje nam swoją miłość [właśnie] przez to, że Chrystus umarł za nas, gdyśmy byli jeszcze grzesznikami”. Jezus Chrystus za nas umarł! Jego śmierć była ofiarą za nasze grzechy. A zmartwychwstanie Jezusa dowodzi, że Bóg zaakceptował śmierć Jezusa jako ofiarę złożoną za nasze grzechy.

Czwarty przystanek na drodze do zbawienia według Listu św. Pawła do Rzymian to werset 10:9: „Jeżeli więc ustami swoimi wyznasz, że Jezus jest Panem, i w sercu swoim uwierzysz, że Bóg Go wskrzesił z martwych - osiągniesz zbawienie”. Właśnie dlatego, że Jezus umarł za nas, musimy jedynie w Niego uwierzyć, zaufać, że Jego śmierć była zapłatą za nasz grzech – a będziemy zbawieni! Ta prawda jest wspomniana znowu w Liście do Rzymian 10:13: „Albowiem każdy, kto wezwie imienia Pańskiego, będzie zbawiony.” Jezus umarł, by zapłacić za nasze grzechy i wyratować nas od wiecznego oddzielenia od Boga, wiecznej męki. Zbawienie i przebaczenie grzechów jest dla każdego, kto uzna Jezusa Chrystusa za swojego Pana i Zbawiciela.

Ostatnia część drogi do zbawienia według Listu św. Pawła do Rzymian dotyczy tego, co wynika ze zbawienia. List do Rzymian 5:1 ma wspaniałe przesłanie: „Dostąpiwszy więc usprawiedliwienia przez wiarę, zachowajmy pokój z Bogiem przez Pana naszego Jezusa Chrystusa.” Przez Jezusa Chrystusa możemy przeżywać z Bogiem relację pełną pokoju. List do Rzymian 8:1 naucza nas: „Teraz jednak dla tych, którzy są w Chrystusie Jezusie, nie ma już potępienia.” Dzięki śmierci Jezusa za nas, nigdy nie będziemy ukarani za nasze grzechy. W końcu w Liście do Rzymian 8:38-39 zawarta jest obietnica dotycząca przyszłości: „I jestem pewien, że ani śmierć, ani życie, ani aniołowie, ani Zwierzchności, ani rzeczy teraźniejsze, ani przyszłe, ani moce, ani co wysokie, ani co głębokie, ani jakiekolwiek inne stworzenie nie zdoła nas odłączyć od miłości Boga, która jest w Chrystusie Jezusie, Panu naszym.”

Czy wysłuchawszy historii o drodze do zbawienia według Listu do Rzymian chciałbyś pójść tą drogą? Jeśli tak, oto prosta modlitwa, którą możesz się pomodlić. Same słowa tej modlitwy nie dadzą Ci zbawienia. Tylko wiara w Chrystusa umożliwia zbawienie! „Boże, wiem, że zgrzeszyłem przeciwko Tobie i zasługuję na karę. Ale Jezus wziął na siebie karę, na którą zasłużyłem, tak, byś mógł mi przebaczyć, jeśli w Niego uwierzę. Z twoją pomocą odwracam się od mojego grzechu i ufam, że mnie zbawisz. Dzięki Ci za Twoją cudowną łaskę i przebaczenie – dar życia wiecznego! Amen!”

Czy zdecydowałeś się uwierzyć w Jezusa ze względu na to, co przeczytałeś tutaj? Jeśli tak, napisz do nas.

Monday the 1st. Custom text here.